دل نوشته های ناناز

در ازدحام ،

خانه ام ،

پارک ها ،

سینما ،

من دلم می لرزد ….

آن یگانه ترین یار

را گم کنم.

**

چهار کلمه را

برای روز مبادا نگه داشته ام

روز مبادا که اگر زبانم لال از راه برسد

با آن شعری بسازم و بخوانم

تو ـ را ـ دوست ـ دارم…..

**

دست های تو

بندهای انگشتان ، ناخن ها و….

دوباره از اول …..

گاهی چنان شعر می شوند

که می خواهم هر بیت را هزار بار زمزمه کنم….

پ. ن : همسرانه: من و تو یعنی عشق، عشق یعنی ما، ما یعنی یه دنیا خوشبختی! تو یعنی بهترین، زیباترین ،عاشق ترین،
لایق ترین…تو یعنی برای من، برای قلبم، تا ابد و برای همیشه.

ای که تمام خاطراتم در قلب سبز و زیبایت تداعی می شود
امشب از آسمان نیلی دلم با تو سخن می گویم
وبارها نامت را به زبان می آورم
ستارگان را همچو مرواریدهای درخشان به تو تقدیم می کنم
وهمچو آهوی خسته به جنگل سبز چشمانت پناه خواهم آورد
از جنگل سبز چشمانت عبور می کنم
و عاشقانه به باغ دلت پناه می آورم
و وجود شقایق های سرخ را همچو ستارگان آسمانی باور می دارم
و مانند نگینهای درخشنده رهسپار آسمان آبیت می شوم
نازنینُ امشب به سراغت خواهم آمد
و تمام عشقم را در دستانت خواهم گذاشت
ای که همه وجودت هستی من است
و ای که همه ی خوبی هایت را در وجود خود احساس می کنم
همیشه صدای مهربانت در ذهنم تداعی می کند
امشب از جنگل سبز چشمانت خواهم گذشت
و همیشه نگاه زیبایت را
در اعماق قلب خویش زنده نگاه خواهم داشت
ای خاطره سبز من
با تمام وجود گلبرگ های یاس عشقت را آبیاری خواهم داد
همیشه عاشقانه دوستت خواهم داشت
و در تاریکی شب عاشقانه به تو می اندیشم

شب هنگام
که عطر واژهای عاشقانه ات
در لحظه های آرام شب می پیچد
من در اوج عاشقی ام
مست می شوم

آروم بگیر تو دستام عزیز آسمونی

بگو که تا نهایت کنار من میمونی

بخواب رو پلک خیسم بارونو دربه در کن

یه شب به حرمت عشق با دل من سحر کن

رو هم بذار چشاتو ببین که خیلی تنهام

فاصله رو رها کن قدم بذار تو رویام

: لالایی نگامو بشنو و باورش کن

آروم بگیر تو خوابم ثانیه ها رو سر کن

آروم بگیر تو خوابم ثانیه ها رو سر کن

یه شب به حرمت عشق با دل من سحر کن

بمون تو خلوت درد لحظه به لحظه با من

پلی بزن با چشمات از این ترانه تا من

بیا این هوای دم کرده را کنار بزن!

بوسه های خاک گرفته را از پستو بیرون بیاور!

دستی به صدای خسته ام بکش!

و بگذار یک بار دیگر به تو سلام کنم

بگذار کلمات مرده ام در صدفهای صورتم جای دهم

و آنقدر نگاهت کنم

تا گونه های صورتم به رنگ نارنجها شوند

و بگذار قبل از اینکه آخرین سیب به زمین بیافتد

نام تو را یاد بگیرم

یادت باشد

بی تو بیدار نخوام شد

و صورتم را در رودخانه های عاشق نخواهم شست

بی تو گیتارها گنگ خواهند ماند

و بو ته های نعناع خشک شد

پس یادت باشد بی تو…

من از تو سبز می شوم…و تو از من…

به هم که گره بخوریم…

بختمان باز می شود…

و خوشبختی قسمتمان…!

دستانت را کم دارم برای شدن…

و آغوشت را می خواهم برای آرامشی ابدی…

برای جبران تمام دلتنگیهایم و نبودنهایت…

برای گفتن…برای شنیدن…!

تا اینکه بدانی دوستت دارم به اندازه یک عشق….

به اندازه یک بوسه…… بدون شهوت…!

پ.ن: اینجا جای اما و اگر و ای کاش نیست…

در خلوت تنهایی ام

حضور مبهمت

و تصویر گنگ نگاهت

مرهمی است بر درد های کهنه دلم.

بی تو،

شب هایم بدون شبگرد عشق،

مرگ بارترین شبهاست…

همیشه به افسانه های قدیم اعتقاد داشتم
به سوار سپید پوش
به
راستی جسارت نباشه
پس کی میایی؟

سهم هرکس از مسائل زندگی دیگری همونه که خودش اجازه داده در موردش بدونیم و تعادل چه خوبه که نه حریمت رو میشکنن و نه حریم کسی رو میشکنی.به پستوی خاطراتت سربزن!اونقدر از کلمه ها دور افتادی که انگار بعضی از واژه ها سالهاست که خوابیدن.از دوستت دارم شروع کن.این بهترین کلام واسه شروع دوبارست

واسه دوستی باید واژه های زیادی رو ملکه ذهنت کنی.محبت.صمیمیت.انتظار.اعتدال.انعطاف.انصاف.بازم بگم؟

چرا اینقدر خمیده و رخوت زده؟

قدر راست کن

آسمان ممکن ها

خیلی خیلی خیلی بلند است

دلم گرفته