دل نوشته های ناناز

گاهی رازت را
مثل نهنگی
به دریا گفتی

گاهی رازت را
مثل پلنگی
به صحرا گفتی

من نمی دانم
چه رازی بود
که به ما گفتی

تو را می خوانم
چنان که چشمه
سنگ و ریشه را

تو را می خوانم
چنان که مهتاب
عمق بیشه را

بامداد من!
در تو می بینم
آن همیشه را

***
عشقو گرفته تفرقه سفر می ری بی بدرقه

تکليف روياهامون چی شد دست تو بود بی دقدقه

عاشقی اما نداره جنون که حاشا نداره

از همشون عاشق ترم اين ديگه دعوا نداره

ساده نميشه تو رو داشت بايد پيشت ستاره کاشت

ماه و بايد از آسمون رو طاق چشم تو گذاشت

من از تو دل نمی کنم عاشق ترينشون منم

سازه مخالف و بزن من ولی دم نمی زنم

***
توشعر بزرگ روزگاری ای مرد
یک باغ گل وشکوفه داری ای مرد
من تشنه یک نگاه عریان هستم
تا سبز شوم به من بباری ای مرد

كلماتم را در جوي سحر مي‌شويم

لحظه‌هايم را در روشني باران‌‌ها
تا براي تو شعري بسرايم روشن
تا كه بي‌دغدغه بي‌ابهام
سخنانم را در حضور باد

اين سالك دشت و هامون
با تو بي‌پرده بگويم
كه تو را
دوست مي‌دارم تا مرز جنون

به نام او كه تو را آفريد تا آسمانم آبي بماند… .

تو معناي تمام واژه هاي مني براي عاشقانه هايم به دنبال واژه مي

گردم… تو بازهم در من ظهور مي كني…تو باز هم مرا به دنياي خود مي

بري….

تو باز هم مثل هميشه به اوج مي بريَ…به ناكجا….

لبخند كه مي زني پرنده ي دلم بال بال مي زند… با اين دل پر بريده

چه كنم؟…

مي خواهم از آنجايي بگويم كه نگاهم در نگاهت حل شد….من عاشق تر شدم و عاشقانه اي

آبستن…در نا كجاي ذهنم تو اردو زدي….دلم كه ديگر ملك خصوصي توست….و من نوشتم

از بودن تو …تویی كه …

از تو براي تو و براي دلتنگي هاي هميشگيم مي نويسم… مي خواني و

مي گويي سلام بانوي من….و من سلامت را هرباره با سبدي از گلهاي

سرخ- به رنگ بوسه- پاسخ مي دهم.

و تو …تو كه حجم بودنت به اندازه ي تمام هستي من است….

بگذاريد همه بدانند ….بگذاريد بدانند…….مي خواهم فرياد كنم ….

باشد اين بار هم نه….اما مي گويم كه من تو را بهترين میدانم تو را…مي

خواهم …براي ابد…

چرا هیچ اتفاقی نمی افتد؟ چرا همیشه یادم میره که یک لبخند برایت بفرستم؟

چرا کسی دلنوشته هام را از روی طاقچه برنمیدارد؟؟؟

چرا کسی نمیداند که صبحگاهان خورشید از اتاق من طلوع میکند!!!!!!!!!!!!

وشبانگاهان در چشمهایم غروب میکند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

چقدر هوا سرد است لاله ها میلرزند!!!!!!!!!!!!

بارانهای نقره ای بوی عشق میدهند.قالیچه ها آبی شدند.

چرا هیچ اتفاقی نمی افتد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا کسی احساس قشنگی را نمیبیند؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا دلها تیره هستند نه خاکستریند وشاید هم بیرنگ!!!!!!!!!

چرا کسی صدای درد را نمی شنود؟؟

هوا تمام شد!!

شبیه هم شدیم!!

بیا عاشقانه خدا را دنبال کنیم بیا با خدا قرار بزاریم!!!!!!!!!!!!!

دلم میخواهد دستانت را به شاخه گلی پیوند بزنم

واز باران خواهش کنم ببارد تا سبز شوی

……….دلم میخواهد تا شعری برایت بگویم

با جملات آبی/ خاکستری/ سیاه

از یاس ونرگس برایت بنویسم

تا پنجره ای رو به آفتاب باز شود

وستاره ها در شب تنهایی تو تو را تنها نگزارند

دلم میخواهد قطره ای شوم از گوشه چشمت چکه کنم

ودر کنج لبت محو شوم

دلم میخواهد تا تصویرت در اشکهایم قاب شود

چرا هیچ اتفاااااااااااقی نمی اااااااااااااافتد…………….؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یاد باد آنکه زما وقت سفر یاد نکرد
به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

سعي كردم كه هميشه
به سادگي ِ اولين سلاممان باشم!
به سادگي سكوتمان در جمعه ديدار!
به سادگي واپسين دست تكان دادنم،
در كوچه بي چراغ!
مي خواستم كودكان ستاره زبان مرا بفهمند!
مي خواستم كه هيچ ابهامي،
در گزارش گريه هاي نباشد!
مي خواستم از اهالي شنزار و شتر گرفته،
تا برف نشينان قبيله قطب،
همصحبت ِ سادگي ام باشند!
احساس مي كنم،
تمام سادگان ِ اين سياره همسايه منند!
ناجي علي و حنزله وصله پوشش را
بيشتر از ون گوگ دوست دارم،
كه درختان را بنفش مي كشيد،
آسمان را صورتي
و خاك را قرمز!
( اين را براي خوش آيند ِ هيچ چهره اي نگفتم!)
دوست دارم به جاي سمفوني بتهون،
صداي ويولن نواز ِ كور خيابان ولي عصر را بشنوم!
دلم مي خواست كه حافظ
- اين همراه هميشه حافظه ام!-
يكبار به سمت ِ سواحل سادگي مي آمد!
مي خواستم كتابت او را
به زبان زلال نوزادان بي زنگار ببينم!
مي خواستم ببينم آن ساده دل،
با واژه هاي كوچه نشين چه مي كند!
هي! آرزوي محال!
آرزوي محال…

و تو!
- دختر بي بازگشت ِ گريه ها! -
از ياد نبر كه ساده نويسي،
هميشه نشان ساده دلي نيست!
پس اگر هنوز
بعد از گواهي گريه ها در دفترم مي نويسم:
« باز مي گردي»
به ساده دل بودنم نخند!
اشتباه ِ مشترك ِ تمام شاعران ِ اين است،
كه پيشگويان خوبي نيستند!?