دل نوشته های ناناز

ماه به مظلوميتم نور مي پاشد
و من افتادگي اش را
دركاسه يي آب
نقاشي مي كنم
بلوغ، بركاسه ي ترك خورده ي مغزم
فرياد مي زند
و شعورم عريان مي شود
به خزان پيچك ها ايمان ندارم
اما افسانه غريب عشق مرا به اهتزاز وا مي دارد
من كه بي گناهي ام
آفتاب را مي گرياند

خدا حافظ همين حالا،همين حالا كه من تنهام
خداحافظ به شرطي كه بفهمي،تر شده چشمام
خداحافظ كمي غمگين به ياد اون همه ترديد
به ياد آسموني كه منو از چشم تو مي ديد
اگه گفتم خدا حافظ نه اينكه رفتن ساده است
نه اينكه ميشه باور كرد دوباره آخر جاده است
خدا حافظ براي اينكه نبندي دل به روياها
بدوني بي تو و با توهمينه رسم اين دنيا
خدا حافظ… خدا حافظ .. همين حالا

هرگونه بازنشر از این وب سایت تنها با ذکر منبع و لینک به مطلب مجاز می باشد .

كنارخط خيابان صدا زدم: دربست
كسي نبود بپرسد براي اوجا هست؟
تمام پيچك شعرم به دور او پيچيد
چقدر گريه كه بر خاك صورتم ننشست!
تمام قصه ما مثل يك معما بود
شبيه دوز و كلك يا فريب يك تردست
خطوط پشت هم انحناي احساسم
صعود كرده برايت زارتفاعي پست
ميا مكث و طمانينه در نگاهي گرم
مسير هرچه تلاقي ،حدود هر بن بست
هنوز منتظر يك صداي كوتاهم
صدا بزن غزل من ، صدا بزن، جا هست!

تنها اميد زندگي ام ياد کن مرا
غمگين و دلشکسته شدم شاد کن مرا
در اين خزان زرد غزلهاي ناب
ويران شده بهار من آباد کن مرا
در گير و دار عشق تو چون کوه مانده اي
کاهم اگر به چشم تو بر باد کن مرا
عاصي شدم از اين سکوت غم انگيز بي صدا
بر بام شهر عاطفه فرياد کن مرا
اين آخرين کلام دلم با نگاه توست
گاهي به احترام دلت ياد کن مرا

چه تاجي زدي بر سرم زندگي
به غيراز مصيبت به جزبندگي
به روزم اگردل به شادي گذشت
به شادي كه با نامردي گذشت
نديدم بهاري محبت ز ياري
دلم غرق خون شد عجب روزگاري

مرا در غربت فردا رها كرد
دلم در حسرت ديدار او ماند
مرا چشم انتظار كوچه ها كرد
به من مي گفت تنهايي غريب است
ببين با غربتش با من چه ها كرد
تمام هستي ام بود و ندانست
كه در قلبم چه آشوبي به پا كرد
اگر چه تا ته دنيا صدا كرد

با سكوت مي روم
بي صدا تراز هميشه
ودر بيكران آبي واژه ها غرق مي شوم
شايد بهاري بيايد
واستخوانهاي سوخته ام
جوانه بزند

پرشده از ستاره سقف كبود وآبي
گويي ستاره بودي در اون همه سياهي
در سردي نگاهت اميد مي درخشيد
درجمع عاشقانه، نور نگاه مي چيد
شادي و عشق هردو، از من به تو قرين شد
برصيد دل، نگاهم همواره كمين شد
آن برق چشمهايت من را به خود فرا خواند
يا شايدآن صدايت من را،زخود هراساند
حسي غريب وسرد است در عمق حرفهايت
شايددروغ باشد پايان قصه هايت
بر شيشه دل من الماس توست هرشب
احساس عاشقانه ام احساس توست هرشب

امشب
جاده ها تو را به دست سفر سپرده اند
وچشمان غزلخوان تو
تا امتداد سپيده
ادامه خواهند داشت
مي خواهم پل بي انتهاي شب
دستان زمستاني ام رابه دستت
بسپارد
كسي باور نخواهد كرد،گناه
چشمانت را
وچشمانم را
پشت مه عاطفه وترديد،
كسي باور نخواهد كرد
سبزترين گناه مان را
بي قرارم من!
امشب آسمان را به دلم گره خواهم زد
وقافيه هاي شعرم را
در هم خواهم ريخت
به خاطر تو
بي قرار بي قراري هايم.