دل نوشته های ناناز

سكوت را به قيمت تنهايي ام يافتم
وبا آن زندگيم را نفس بخشيدم
ودر مقابل خستگي ها و سرزنش هايت تنها
سكوت كردم و بس!
وتو بي خيال ازكنار من گذشتي ورفتي
ومن اينك با برگهاي نارنجي وخشك درختان پاييزي
انس مي گيرم
وبا صداي خش خش اين برگها طعم عشق را مي چشم
و با نم نم بارون چشمانم،غبار دلم را شستشو مي دهم
و تو را به باد مي سپارم
واز ياد مي برم
وتنها دراين سكوت باقي مي مانم
و زندگي مي كنم…

دلم مي سوزد براي تمام روياهايي كه نيمه تمام ماندند
وشاهزاده اي
سوار بر اسب سياه آمدو
با شمشير نگاه خود
تمام روياهايم را گردن زد.
شاهزاده مرا با خود برد
تا دوردست واهمه ها
تا امتداد پر تب وتاب حادثه ها.
و من تب كردم
اما ديگر نه روياي ناتمام
ونه دستي براي زودن خسيسي واهمه ها…
آه دلم گرفته است!

آرامش بازیافته!
بردامن لحظه هایم
بنشین
چندان که
تن خسته زمان
پیراستگی ات را
جاودانه کند..

سكوت را دوست دارم
به خاطرتنهايي اش
براي معنايش
كه دنبال تنهايي است
پس خاموش كن صدايي
كه سكوت را مي شكند
حتي با يك نگاه

پنجره است وشب
وتنهايي من
به هيچ مي انديشم
وبه دورست ها
در حصار غربت
سر به زانو
با دلتنگي هايي كه پيش رويم است
به صداي خفه جغد ها گوش مي دهم
وبه ديوارهاي به هم پيوسته
به اطراف مي نگرم كه جسم كوچك من
را در سكوت به ثبت مي رسانند
وغمناك ترين دقايق زندگي ام را

دست ها بالا بود
هر کسی سهم خودش را طلبید
سهم هر کس که رسید ،
داغ تر از دل ما بود
ولی
نوبت من که رسید سهم من یخ زده بود !
سهم من چیست مگر !
یک پاسخ
پاسخ یک حسرت !
سهم من کوچک بود
قد انگشتانم
عمق آن وسعت داشت
وسعتی تا ته دلتنگی ها
شاید از وسعت آن بود
که بی پاسخ ماند!

من
ماه را
در جستجوی تو شب ها
شناختم
گاهی که در برابر اندوه یک سکوت
خم میشوم به سوی تماشای لحظه ها
بانگ هزار کبک سحردر خرام توست
در بیشه زار های فلق
گرگی عاشقم