دل نوشته های ناناز

صبر من دیگه تمومی نداره،می خوای بیا
می خوای نیا
این دلم دل نگرونی نداره،می خوای بیا
می خوای نیا
حالا من مثل خودت یه سنگ آهنین شدم
برای ترانه رفتن تو فکر نکنی غمگین شدم
پس برو تو بی خیال،اینو بدون غم ندارم
برای مردن احساس دروغت دیگه ماتم ندارم
حالا دیگه کسی نیست برات غم دل بخوره
دیگه نیست ساده دلی گول تو غافل بخوره
برو تا ببینمت این دفعه با چی می تازی؟
برای کدوم عروسک داری چاهی می سازی؟
می دونم یه روز می یای که التماسم بکنی
مست و مدهوش مثل بارون مثل یاسم بکنی
اما دیگه تو خوابه که واست دل بسوزونم
برای دیدن چشمات هفت کفن رو بپوسونم

از ته آیینه افتاد وشکست
بال آرزویی که
زیرشیرین ترین ستون
بلندای کهنگی را
تیشه می زند.
وپروازما
که در ذهن خیس سال ها دیوار
بین خاک و آسمان نشسته،
با پر وبالی فرو ریخته،
سقف گلین خانه را
بال می زند!
آسمان ما،
سال هاست که زمین گیر شده است.

درخشگزاری بی آب
بی راه عبور
به امید اعجاز باران
گندم می کاریم
ما مسافران
وقتی سنگین است کوله بارمان
نمی دانیم چه رها کنیم، چه بر داریم
درپست وبلند روزگار
با خوب وبد آدمها
چه پشت سرگذاشته ایم و می گذاریم
ما مست های همیشه خواب
وقتی بیدارمی شویم که نمی دانیم که هستیم
ودر اتاقی که خود چراغش را شکستیم
کورمال در پی دیوار می گردیم

تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو
ببین باقی ست روی لحظه هایم جای پای تو
اگر کافر،اگر مومن،به دنبال تو می گردم
چرا دست از سر من بر نمی دارد هوای تو؟!
صدایم از تو خواهد بوداگر برگردی ای زیبا!
پراز داغ شقایقهاست آوازم برای تو

وقتی تو با منی
من را
بودن را حس می کنم
وشکفتن را در زندگی.
وقتی تو با منی
اندوه سایه اش را می دزد
و می بارد ابر آشنایی
در کوچه های غربت
وقتی تو با منی
می خندم
وبودن را باور می کنم

در قدم های مه آلود تو
شکستن آیینه را دیدم
که آهسته ،خرد می شد
ومسیر رفتنت را
از حسرت فردا، پرمی کرد
بیهوده نیست اینکه این چنین می گدازی ام
می خواهی از دم اول بسازی ام
امشب گرفته ای تو مرا مثل هر شبت
با ماه با ستاره پیاپی به بازی ام
کز کرده ای درون قفس روبروی من
من نیز با خطوط نگاهت موازی ام
من چنگ می زنم به قفس تا بگیرمت
تو چنگ می زنی به دلم می نوازی ام
حق با تو بود من که بدون نگاه تو
مهتاب برکه ام که همیشه مجازی ام
خورشید من بهانه نمی خواهد عشقم
روزی نیاید این که به شبها ببازی ام