دل نوشته های ناناز

ديشب كبوتر ها به كنج غم نشستند
ديشب بلور مهرباني را شكستند
ديشب ستاره با من از شب تا سحر گاه
سرداد گريه در هواي رفاقت ماه
ديشب صداي سروها ديگر نيامد
حتي نسيم از قلب دريا بر نيامد
ديشب همه پروانه ها را سر بريدند
ديشب همه آلاله ها صد داغ ديدند
ديشب خدايا آه ديشب آه ديشب
شب نغمه تلخ چرايي داشت بر لب
اين آخرين نجواي من با آسمان بود
اين آخرين وصل من ورنگين كمان بود
اين آخرين دست نوازش بر دل من
اين آخرين امواج روي ساحل من
اين آخرين بود آخرين بود آخرين بود
اشكم به مانند دلم تنها ترين بود

من ديوونه رو باش كه نفهميدم تو چه بي رحمي
تمام مشكلم اينه كه حرفا مو نمي فهمي
منو باش كه نفهميدم تو بي ذوقي بي احساسي
دروغ بود اينكه مي گفتي تو هم محو گل ياسي
من ديوونه روباش كه شكستم با شكست تو
تو چه مردابي افتادم يه عمره با دو دست تو
من ديوونه رو باش واسه تو گريه مي كردم
تو رو باش كه نفهميدي تو شعرم گم شده دردم
من ديوونه رو باش كه به پاي چشم تو سوختم
ولي بعد يه كم بازي تو با من بد شدي كم كم
من ديوونه رو باش كه واسه عهدت قسم خوردم
باهات موندم،باهات ساختم،واست سوختم،واست مردم
من ديوونه رو باش كه به اخماي تو خنديدم
همش يك گل توباغچم بود اونم آخر واست چيدم
من ديوونه رو باش كه به خوبيم عادتت دادم
شكستي قلبمو اما نديدي رنگ فريادم
من ديوونه رو باش كه كشيدم ناز چشماتو
چه قد تلخه بدون تو ،چه قدر سخته برام با تو
من ديوونه رو باش كه خيال كردم تو مجنوني
تو حتي اسم مجنونم ،نه آوردي،نه نمي دوني
من ديوونه رو باش كه قد دنيا دوست دارم
نه اما من دوست داشتم حالا كه از تو بيزارم
من ديوونه رو باش كه واست خوندم چه قد ساده
تو حرف عاشقونم رو نشنيدي ،حاضر آماده
من ديوونه رو باش كه نشستم منتظر ،رسوا
زدي زير قولاتو ،گذاشتي باز منو تنها
منو باش كه نفهميدم منو ديگه نمي خواستي
چه قدر ديوونه اي راستي،چه قد ديوونه ام راستي
منو باش كه با يه آهنگ مي خواستم مهربونتر شم
زدي تيرو توي ذوقم نداشتي حوصله بازم
من ديوونه رو باش كه تو رو عاشق حساب كردم
چه قدر ديوونه تر چون باز ،تو را اينجا خطاب كردم
من ديوونه رو باش كه ،درسته خيلي ديوونم
جهنم مي رم اما نه،كنار تو نمي مونم
اينم يه نامه ابري ،به امضاي يه ديوونه
فقط بيچاره اون كس كه ،يه عمر با تو مي مونه

كاش مي شد خالي از تشويش شد !
برگ سبز تحفه ي درويش شد!
كاش تا دل مي گرفت ومي شكست !
عشق مي آمد كنارش مي نشست!
كاش من هم يك قناري مي شدم !
در تب آواز ،جاري مي شدم
بال در بال كبوتر مي زدم
آن طرف ترها كمي سر مي زدم
با قناري ها غزل خوان مي شدم
پشت هر آواز پنهان مي شدم
آي مردم،من غريبستاني ام
امتداد لحظه هاي باراني ام
شهر من آن سوتر از آن پروانه هاست
در حريم آبي افسانه هاست
شهر من بوي تغزل مي دهد
هركه مي آيد به او گل مي دهد
دشت سبز وسعت هاي ناب
نسترن ،نرگس ،شقايق، آفتاب

ولنتاين برتمام عاشقان مبارك

چه لحظه درد آوري است
وقتي كه تنها صداي احساس را
در كوير گوش مي كشي!
و ضجه هاي دلخراش كه به جان تقدير
چنگ مي زنند.
انگار مي شود روي تمام احساس ها
با چكمه هاي غرور لگد زد
ودر هر كوچه اي اقاقي را
با تبر بي رحمي از پا در آورد
حتي به يادگاري كه از روزگاري دور
بر شاخه هاي نوشته ،بي اعتنا گذشت!
مي شود با صورتك به ظاهر انسان ،حيوان ماند!
حيوان زندگي كرد!
بي رحمانه تر از قانون جنگل هم
به جان ضعيف ترين غربت افتاد
تا چنگال غرور را به پوسته نازك شان
وارد كرد.
انگار مي شود به هر لحظه اي تلنگر زد!
اما نتوان ساكت ماند و بي احساس زندگي كرد!

عمريست پريشان شده در كار صفاييم
بي آنه بدانيم در اين بحر چراييم !
با نعش صدايي كه شود ضامن فردا
در گردش پرگار همان خط خطاييم
با خويش نقابي به هم آميخته افسوس
بازيگر اين صحنه تاريك سراييم
پاييزپر از درد،ولي پاك وپراحساس
گاهي زره لطف ،بدان گوش نمايم
در نبض گلي گاه اگر خيره بمانيم
مانيز چو گل بيش نپاييم!نپاييم!
با خاك گهي مهربورزيم كه آخر
همصحبت ديرينه اين خاك خداييم !