دل نوشته های ناناز

آی خدا دلگیرم ازت آی زندگی سیرم ازت
آی زندگی میمیرم و عمرمو میگیرم ازت
این غصه های لعنتی از خنده دورم میکنن
این نفسهای بی هدف زنده به گورم میکنن
چه لحظه های خوبیه ثانیه های آخره
فرشته ی مردن من منو از اینجا میبره
آی خدا دلگیرم ازت آی زندگی سیرم ازت
آی زندگی میمیرم و عمرمو میگیرم ازت
چه اعتراف تلخیه انگار رسیدم ته خط
وقت خلاصی از همس آی دنیا بیزارم ازت
زیبایی ام را پشت در می گذارم
پ.ن
ننوشتن تو این خونه ی قدیمی بدجوری آزارم میده اما نبودن تو همه چیو برام محال کرده. وبلاگم جزئی از زندگیم بود اما تو از زندگیمم باارزش تر بودی. دیگه دستم به نوشتن نمیره. واسم دعا کنین تا وجودم برگرده. تا دوباره بیام اینجا و بنویسم.خیلی محتاج دعام*

رویاهای گذشتمون مثه کشمش تو آفتاب خشک شدن. هم صدا شدم با آیینه که هر لحظه از فرط دلتنگی روبه شکستنه. ساکت شدم مثه آیینه. سکوتی سنگین تر از فریاد. من و آیینه شدیم هم صدای بی صدا. یادت نره که این روزای سخت هیچ شونه ای تکیه گاه رگبار گریه هام نیست جز شونه های تو! میخوام فقط کنار خیال تو بمونم…

جدایی تاریکه:سهممو ازش ور می دارم:

از مهربانی پرچین های سر راه

تا سیمهای خاردار و

رگبار..

دستهایم را بگیر

دارم باران می شوم

رفتی ومهردلامون عشق رویایی شده

رفتی وپرواز هم کابوس تنهایی شده

رفتی ومهتاب هم دیگرنمی آید شبی

رفتی وبارون همی یک اشک دریایی شده

رفتی ودرد جدایی را کسی مرهم نشد

بودن تو هر شبم زیبا و یلدایی شده

ای عزیز لحظه های زندگی ” ای مونسم

درکنارت شمع هم فانوس دریایی شده

دشت گل های شقایق بی جود پاک تو

مثل یک گلدون بی گل”خار تنهایی شده

هم چنان عاشق و جدا نشدنی…