دل نوشته های ناناز

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتش ها …. خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب

حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

حضرت علي(ع) مي فرمايد: «من عاشق زندگي ام و بيزار از دنيا!» از ايشان پرسيدند: مگر بين زندگي و دنيا چه فرقي است؟ فرمود: «دنيا حركت بر بستر خور و خواب و خشم و شهوت است و زندگي ، نگريستن در چشم كودك يتيمي است كه از پس پرده ي شوق تو را مي نگرد»

زندگي را به تمامي زندگي كن، در دنيا زندگي كن بي آنكه جزئي از آن باشي. همچون نيلوفري باش در آب، زندگي در آب بدون تماس با آب! زندگي به موسيقي نزديكتر است تا به رياضيات…رياضيات وابسته به ذهن اند، و زندگي در ضربان قلبت ابراز وجود مي كند! نمي توانيم گذشته را تغيير بدهيم ، تنها بايد خاطرات شيرين را به ياد سپاريم و لغزش هاي گذشته را توشه ي راه خود سازيم ، نمي توانيم آينده را پيش بيني كنيم ، تنها بايد اميدوار باشيم و خواهان هر آنچه كه نكوست و باور كنيم كه چنين خواهد شد. اگر بتوانيم از شكستن يك دل جلوگيري كنيم ، زندگيمان بيهوده نخواهد بود …اگر بتوانيم يك زندگي را از درد تهي و يا رنجي را فرو نشانيم ، اگر بتوانيم پرنده ي مجروحي را كمك كنيم تا دوباره به لانه بازگردد ، زندگيمان بيهوده نخواهدبود .

زندگي يك سفر است ،و تو آن مسافري باش كه در هر گامش ، ترنم خوش لحظه ها جاريست … با دم زدن در هواي گذشته و نگراني فرداهاي نيامده ، زندگي را مگذار كه از لابلاي انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر رود. روياهايت را فرو مگذار كه بي آنان زندگاني را اميدي نيست و بي اميد ، زندگاني را آهنگي نيست. زندگي سخت ساده است! خطر كن ، وارد بازي شو ، چه چيزي از دست مي دهي؟ با دستهاي تهي آمده ايم و با دستهاي تهي خواهيم رفت، نه! چيزي نيست كه از دست بدهيم، پس هر لحظه را به گونه اي زندگي كن كه گويي واپسين لحظه است ، و كسي چه ميداند؟ شايد آخرين لحظه باشد…

***

هر کی هستم هر چی هستم پای عهدمون نشستم

عهدی که تو رخت یه شب گرم رویای بستم

اگه ناز و سختم بی تو یه تیره بختم

با تو ای همیشه با من صاحب تاجمو تختم

به تو ساده دل ندادم که بری ساده ز یادم

من هلاک بودن تو. بی تو شمع روبه بادم

اسم تو نقض صدامه وسعت بی انتهامه

تو عزیزیو وجودت تنها حل غصه هامه

نخ وسوزن را كه بر مي دارم براي دوختن
زيبا مي شوم
وقلم را كه براي سرودن شعر
زيباتر
زيباترين مي شوم اما
وقتي كه بر مي دارم روسري ام را
براي تو

**

ميان رنگها بنفش
ميان اشياء چراغ خواب
وميان آدمها تو را انتخاب مي كنم
اي كه تختخواب و پيراهنم را پر ستاره مي كني
واتاقم را زيباترين جاي اين جهان

**

آواز مي خوانم
براي پياز وعدس
وقتي قرار است
به خانه بيايي براي ناهار

************
از سنگريزه هاي خيابان و نم نم باران
وقتي خيس شوق تو به خانه مي آيم
از عطر چاي و صداي فنجانها
كه با آشتي بيدارت مي كنند
از بند رخت، كه در تماس پيراهن تو برخود مي لرزد
از تخت خواب و چراغ خواب
از دستان من بپرس
چقدر دوستت دارم…

**

شب كه مي شود
پرده را كه مي كشي
خانه طعم عشق
خانه طعم شعر
خانه طعم هرچه آسماني است مي دهد…

روزي دل من كه تهي بود و غريب
از شهر سكوت به ديار تو رسيد
در شهر صدا كه پر از زمزمه بود
تنها دل من قصه ي مهر تو شنيد
چشم تو مرا به شب خاطره برد
در سينه دلم از تو و ياد تو تپيد
در سينه ي سردم ، اين شهر سكوت
ديوار سكوت به صداي تو شكست
شد شهر هياهو ، اين سينه ي من
فرياد دلم به لبانم بنشست
خورشيد مني ،‌ منم آن بوته ي دشت
من زنده ام از نور تو اي چشمه ي نور
درياي مني ، منم آن قايق خرد
با خود تو مرا مي بري تا ساحل دور
اكنون تو مرا همه شوري و صدا
اكنون تو مرا همه نوري و اميد
در باغ دلم بنشين بار دگر
اي پيكر تو ، چو گل ياس سپيد

سکوتم از رضایت نیست
دلم اهل شکایت نیست
هزار شاکی خودش داره
خودش گیر گرفتار
همون بهتر که ساکت باشه این دل
جدا از این ضوابط باشه این دل
از این بد تر نشه رسوایی ما
که تنها تر نشه تنهایی ما

که کاره ما گذشته از شکایت
هنوز هم پایبندیم در رفاقت
میریزه تو خودش دل غصه هاشو
آخه هیچ کس نمیخواد قصه ها شو

کسی جرمی نکرده گر بما این روز ها عشقی نمیورزه
بها یی داشت این دل بیشتر ها که در این روزا نمی ارزه
سکوتم از رضایت نیست
دلم اهل شکایت نیست
هزار شاکی خودش داره
خودش گیر گرفتار

ازصداي سخن عشق نديدم خوش تر … يادگاري كه در اين گنبد دوّار بماند
دیگر به خلوت لحظه‌هایم عاشقانه قدم نمی‌گذاری
دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمی‌بینمت

سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام

من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبوررانه گذرنده ام؟

من نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کرده ام که شاید…

دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است

و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند

و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگها چشمهایت را به تصویر می کشم

نگاهت را جادویی می کنم که شاید با دیدن تصویر چشمهایت جادو شوی

تا به حال نوشته بودم ؟

به گمانم نه

پس اینبار برایت می نویسم که

گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند

اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند

می‌خوانمت هنوز ، حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند

هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه‌هایم بشوید

و اینها برای یک عمر سرخوش بودن و شیدایی کردن کافی است

به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که

دلتنگت شده ام به همین سادگی

با ديگران آنگونه رفتار کن که ميخواهی با تو

رفتار شود .

به دنبال كدامين قصه و افسانه مي‌گردي

در اين بيغوله رد پايي از ياران نمي‌يابي

چراغ شيخ شد خاموش و اين افسانه روشن شد

كه در شهر ددان ميراثي از انسان نمي‌يابي

وقتي كه مُردم

هر شب

دستمالي خيس

از دستان ماه بگير

براي پيشاني تب دار خورشيد !

روزهاي گم شده را

جمع كن

و درون تقويم سال نو بچين !

چشمهاي بهار را

قرض بگير

و در آغوشت

جاي هر دويمان گريه كن !

گريه كن !

آنقدر گريه كن

تا جاي گم شدنت را

لا به لاي خنده ي زمين

پيدا كني !