دل نوشته های ناناز

خدا حافظ همین حالا
دیگه کتاب عشق رو برای همیشه میبندم نمیخوام دیگه غمگین بنویسم از همهْ شما که تو این مدت اومدین و یادگاری نوشتین بی نهایت سپاسگذارم.
آرزومند آرزوهایتان ناناز۱۰/۶/۱۳۸۶
پایان

پنجره بسته دلم شكسته

دلي كه تنها دل به تو بسته

با ياد عشقت هميشه مسته

اما تو رفتي

پنجره بسته ، دلم شكسته

به من ميگفتي هر جا كه باشي

نميشه روزي از من جدا شي

اما چه آسون دل كندي از من

دروغ ميگفتي

خدانگهدار

دستت تو دستم ، چتر شكستم

توي خيابون نم نم بارون

پاي پياده واي كه چه ساده

عشقو ميخواستم

هر روز ميشينم تو رو ببينم

تو اون خيابون زير بارون

چه خوش خيالم كه برمي گردي

باور ندارم

صداي نازت توي خيالم

دستاي گرمت تو دست سردم

نوازشم كن حتي تو خوابم

هنوز چشم به راهم

اگه تو حتي خاطره باشي

بازم قشنگه مال من باشي

هر جا كه رفتي هر جا كه باشي

خدانگهدار

دستت تو دستم ، چتر شكستم

توي خيابون نم نم بارون

پاي پياده واي كه چه ساده

عشقو ميخواستم

هر روز ميشينم تو رو ببينم

تو اون خيابون زير بارون

چه خوش خيالم كه برمي گردي

باور ندارم تو رفتی محمد

تو را من زهر شيرين خوانم اي عشق
كه نامي خوش تر از اينت ندانم
وگر ــ هر لحظه ــ رنگي تازه گيري،
به غير از زهر شيرينت نخوانم.

تو زهري،زهر گرم سينه سوزي،
تو شيريني،كه شور هستي از توست
شراب جام خورشيدي،كه جان را
نشاط از تو،غم از تو،مستي از توست

به آساني،مرا از من ربودي
درون كوره‘ غم آزمودي
دلت آخر به سرگردانيم سوخت
نگاهم را به زيبايي گشودي.

بسي گفتند:ـ”دل از عشق برگير!
كه نيرنگ است و افسون است و جادوست!”
ولي ما دل به او بستيم و ديديم
كه او زهر است اما نوشداروست!

چه غم دارم كه اين زهر تب آلود،
تنم را در جدايي مي گدازد
از آن شادم كه در هنگامه‘ درد،
غمي شيرين دلم را مي نوازد.

اگر مرگم به نامردي نگيرد:
مرا مهر تو در دل جاوداني است.
وگر عمرم به ناكامي سر آيد،
تو را دارم كه،مرگم زندگاني است

یه چند وقتی هست احساس امنیت نمی کنم ناشکر نیستم ولی ای کاش دختر نبودم.

از آن روز که پا به عرصه ی جهان گذاشتم ، هر روز با لطف آنکه مرا به این کره ی خاکی آورد چشم باز

کردم و هر شب تاریکیها را با امید به او ، به روز روشنتری سپری کردم.

در این گذر روز و شب ، یک در آسمان آبی قلبم تابش گرمای خورشید عشق را احساس کردم ، اما همه

چیز تمام شد .شاید برای همیشه.هنوز باور ندارم . هنوز هیچ چیز را باور ندارم . شاید دیگر هیچ گاه

صدای قدم هایت را نشنوم . شاید دیگر هیچ گاه نتوانم خبررسان قاصدک هایت باشم.

در حالی که برایت آخرین کلمات را به رشته ی تحریر درمی آورم ، فرسنگ ها از تو دور هستم .روزی را

که با من وداع کردی به خاطر بسپار .****************(اون حرفها ،توهین ها …روز ۲۸ مرداد ماه من که هیچوقت یادم نمی ره)********** روزی را که رفته ای تا برای همیشه فراموشم کنی ، هیچ گاه از

یاد نبر.

خواستم با تو باشم نخواستی . خواستم مونس و یارت باشم نخواستی . خواستم در زندگی هم قدمت

باشم نخواستی. خواستم پذیرای نگاه مهربانت باشم نخواستی. خواستم قلبم را به یادگار تقدیمت

کنم باز نخواستی . نخواستی .هیچ کدام را نخواستی ….

خداحافظ .

خداحافظ برای تو چه آسان بود ولی برای من سرآغاز پریشانی بود.