دل نوشته های ناناز

من از اين فاصله ها فاصله ها دلگيرم

بی تو اينجا چه غريبانه شبی ميميرم

دل من با همه آدمکانی که به دنبال تواند

قهر می گردد و من با خود خود درگيرم

دير ساليست که ميخوام از اينجا بروم

ولی انگار که با قلب زمين زنجيرم

مثل اينست که من با همه هق هق خود

روی سجاده احساس تو جان می گيرم

ساعتی گريه و غم هيچ نميخواهد و من

در الفبای زمان خسته اين تقديرم

چه شبهاتاسحرنام توراازته دل صداكردم دلم راباجنون بي كسي ها اشناكردم نفهميدم كه مي ميرم نباشي مثل پروانه تورامن درته اين كوچه برفي رهاكردم چه شبهاتاسحرباقاصدك درخلوتي بي رنگ نشستم موبه موي خاطراتت راسواكردم به پاي قاصدك بستم صبوري راشبيه گل نوشتم روي گلبرگش كه من بي توچه هاكردم

در زايش سرد لحظه ها
ثانيه ها صف كشيده
مي روند خاموش
تند مي آيند و
بي هيچ درنگي
ميروند
چقدر رام و آرام…
آه …تند ميروند
اين ثانيه ها و
چه خاموش
لبان خسته ي من
انگار كسي مرا
صدا ميزند
كسي انگار
تو را جار ميزند
دراين انحناي
خاكستري خطوط
ميان اين هياهوي ناشكيب
كيست كه …

كنار آشنايي تو آشيانه مي كنم
فضاي آشیانه را پر از ترانه مي كنم
كسي سوال مي كند به خاطر چه زنده اي
و من براي زندگي ترا بهانه مي كنم

من حقيقي هماني است که هستي , نه آني که ديگران از تو ساخته اند.

اشك گويا ترين زبان دنياست كه احتياج به ترجمه ندارد

بهتره بخش كوچيكي از يك چيز بزرگ باشي ؛ تا بخش بزرگي از يك چيز كوچيك

تك تك كساني كه مي شناسي چيزي مي دانند كه تو نمي داني از آنها ياد بگير

اشتباه را تصحيح نكردن , خود اشتباه ديگري است

طولاني ترين راهها هميشه با يك قدم آغاز ميشود

حالمان بد نيست ، غم کم مي خوريم

کم که نه ، هر روز کم کم مي خوريم

آب مي خواهم ، سرابم مي دهند

عشق مي ورزم ، عذابم مي دهند

خود نمي دانم کجا رفتم به خواب

از چه بيدارم نکردي آفتاب !؟

خنجري بر قلب بيمارم زدند

بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست

از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

يک شبي بيداد آمد ، داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام

تيشه زد بر ريشه انديشه ام

عشق اگر اين ست ، مرتد مي شوم

خوب اگر اين ست ، بد مي شوم

بس کن اي دل ، نابساماني بس است

کافرم ، ديگر مسلماني بس است

در ميان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از اين با بي کسي خو مي کنم

هرچه در دل داشتم ، رو مي کنم

نيستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم ، بت پرستم ، بت پرست

بت پرستم ، بت پرستي کار ماست

چشم مستي توشه بازار ماست

درد مي بارد چو لب تر مي کنم

طالع ام شوم است ، باور مي کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام

راه دريا را چرا گم کرده ام

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم ، گولم مزن

من نمي گويم که خاموشم مکن

من نمي گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش

من نمي گويم مرا غمخوار باش

من نمي گويم دگر گفتن بس است

گفتن اما هيچ نشنفتن بس است !

روزگارت باد شيرين ، شاد باش

دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه ، در شهر شما ياري نبود

قصه هايم را خريداري نبود

واي! رسم شهرتان بيداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود

از در و ديوارتان خون مي چکد

خون من ، فرهاد ، مجنون مي چکد

خسته ام از قصه هاي شوم تان

خسته از همدردي مسموم تان

اين همه خنجر ، دل کس خون نشد

اين همه ليلي ، کسي مجنون نشد

آسمان خالي شد از فريادتان

بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام

بويي از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دور و پايم لنگ بود

قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود

تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا باز کرد ؟ نه !

فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه !

هيچ کس از حال ما پرسيد ؟ نه !

هيچ کس اندوه ما را ديد ؟ نه !

هيچ کس اشکي براي ما نريخت

هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي ست حالم ديدني ست

حال من از اين و آن پرسيدني ست

گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفآل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يک غزل آمد که حالم را گرفت :

“ما ز ياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

تا درخت دوستي کي بر دهد

حاليا رفتيم و بذري کاشتيم

گفتگو آئين درويشي نبود

ورنه با تو گفتگوها داشتيم”. . .

با من تا نهايت مهر،
قدم به قدم بيا
آنجا که خورشيد قلبهايمان را تسخير کند
تا من و تو رها شويم
از آنچه بدی و غم است
دست در دستم بگذار
اينک وقت رفتن است
وقت تنها ماندن نيست!
و نترس
ما همديگر را داريم …

عاقبت تو مرا خواهي فروخت
آرام و بي صدا به
سيب سرخي که از باغ همسايه برايت آورده اند
تو آن را نيش خواهي زد
و در پايان وقتي که سيبت تمام شد
آنگاه است که سايه محو شده مراکه کنارت جايش خاليست درک ميکني
و با خود مي گويي چه دير فهميدم

بهترین واژه ها

قربانی چشمانت

اشتیاق اولین آغاز

صدقه ی راهت

برگ برگ صداقت

هستی بخش کلامت

آتشی ترین عشق ها

پابوس احساست

وتمام اشعارمهسا

فدای یک نازنگاهت …