دل نوشته های ناناز

از زمین و زمان دور مانده ام

در این اتاق تنهایی من

سکوت مرا تنها نمی گذارد

فکر مرا تنها نمی گذارد

قلبم سخت سنگین می تپد

و صدایش قصد بیرون راندن سکوت را دارد

می دانم که اینجا جز همین تنهایی و سکوت هیچ

تکیه گاهی نیست

که به زمینم نزند

تنهایی و سکوت همیشه دست در دست هم مرا به

قلب خدا می برند

آنجا جای خوبی است

جایی که هیچ کس نیست

جایی که با نوازش سیراب می کنند

و با بوسه خواب

آنجا که در آغوش کشیدن خدا را می توان

و بوسه زدن بر چشمهایش را

و گریستن بر مظلومیتش را

و دیدن گریستنش را

و آرام گرفتن در آغوشش

آه ای خدای من مرا با توست

رقصیدن و پیوستن و خندیدن و گریستن

و برای توست

آمدن و رفتن و مردنم

تو نیستی و نمی دانی

من تنها

اینجا چه آرزوها دادم بر باد

تو نیستی و من نمی دانم

تو تنها

آنجا بر کدامین مرداب می زنی فریاد

بر کدام سنگلاخ می نشانی اشکهایت را

تو بگو مرا با کدام زبان بگویمت که

بیا، می خواهمت، سرم یک شانه می خواهد

بیا ببین مرا

که چه آرام می خزم زیر خروار تهمت ها

من، من که می پندارم زلال ترین باران شبهای بی ستاره هستم

تو بگو چرا من؟

در میان این گرگهای دروغگو ایستاده ام

تنهایم نگذار

آه که چه بس سنگین فرو می ریزد این اشکهایم

چه زشت می بارد این تهمت ها

و چه بزرگ فشار می آرد این بغض

مضحک است خیلی ، این درکهای پایین

که زجرمان می دهد در تنهاییمان

ای دل بس است این تپیدن تو را

خدایم تو بگو مرا به چه کس توانستن پناه بردن جز تو

خدایم چه سرنوشتی است از تو مرا

خدایم می خواهمت می خواهمت می خواهمت

هاي اي اهالي كوچه در يايي ها

اي كويران دل دريايي

امشب نمي خوام شعر بگم

مي خوام بپرسم

آيا عشق بي وصال زيباتر نيست؟

آيا جاوندان نمي شه عشقي كه نيمه راه بمونه؟

مگه پاداش زجر ليلي و مجنون همين جاودانه شدن نبود؟

يكي پيدا بشه به من بگه آيا عشق من و خدا هم مثل ايناست؟

من نمي خوام عشقم با خدا نيمه راه بايسته

من يكي شدن با خدا رو مي خوام

اصلا من اين جاوندانگي ليلي رو نمي خوام

خدايم نگو نه ، دلت كه نمي ياد

تو هم منو عاشقي درسته؟

خدايم يه بار بگو دوست دارم، يه بار منو ببوس

دلم داره مي تركه

دل منم درياييه

اما داره مي تركه

خدايم دل تو هم درياييه؟

خدايا بگو منو مي خواي

بگو منو مي بري پيش خودت

نمي خوام اينجا توي اين جنگل بمونم

شاخه هاش دست و پامو مي گيرن، جلو چشمامو مي گيرن

نمي ذارن تاج پيشونيتو ببينم (خورشيد رو ميگم)

خدايم دوستت دارم مي بوسمت

عزيزم

در همه حال به تو فکر می کردم
ولی اکنون به تنها چیزی که فکر نمی کنم، تو هستی!
زندگی را از پس چشمان تو می نگریستم
اما نمی دانستم آن چشمها،چشمانی حریص بیش نیستند!
من عشق را می خواستم ولی تو…نفرت را در وجوم کاشتی

کوله بار آرزوهات روي دوشت
تا کجا ها رفتي با پاي پياده
رفتي و به هر چي خواستي نرسيدي
متاسفم برات اي دل ساده
دل به هر کي دادي از سادگي دادي
زندگيتو پاي دلدادگي دادي
هر جا که ديدي چراغي پر فروغه
تا بهش رسيدي فهميدي دروغه
عاشقو،خسته و غمگينو پريشون
دل بي کس دلک بي سروسامون
دل زخمي دل تنها و تکيده
دل گريون منو اي دل گريون
تو رو با هولو ولا تنها گذاشتن
اونا که لياقت عشقو نداشتن
تک و تنهايي و با پاي پياده
متاسفم برات اي دل ساده