دل نوشته های ناناز

هنوز هم عاشق نگاه مهربان تو هستم

نمی دانم چرا نمی توانم فراموشت کنم

کاش مثل تو بودم و به سادگی فراموشی را در ذهن خود

جای میدادم

ولی نمی توانم

هر روزی که از آخرین وداع ما می گذرد

عشق من به تو ای همه هستی زندگییم بیشتر، بیشتر می شود

چطور می توانم تو را فراموش کنم

توی که تمام زندگی منی ای فرشته من

من یک آرزو دارم

اینکه برگردی و ببینی که بی تو ماندن

چقدر برایم مشکل است

پس برگرد و مرا به زندگی امیدوار کن

همیشه این چند وقته
خدا کند
که وقت شاشیدن
به یاد من باشی
همیشه در این
زمان که می گفتم
همیشه همینطوری
بدون گفتن از که خواستنها که
بدون بستنی
بدون های مربایی
همیشه می خواهم
که یاد من باشی

میشه هیچی رو ندید فقط نگاه کرد

روزای مقدس و خوبو فدا کرد

اما عشق فریاد یک درد عمیقه

فریاد عشقو نمیشه بی صدا کرد

غربت صدای گریه هام درد بی تو بودنه

بی صدا شکستنم صدای شعرای منه

مثل خوشبختی، تو دوری از من اما همیشه

طعم گریه های تو،تلخی حرفای منه

من مصیبت رو با رفتنت شناختم

به جای ترانه هام مرثیه ساختم

در دامان بی نور شب
یب خیالم از کمان کالبد جهلم
سبکسار به پرواز در می آید…
از میان ناله های شبانه زاغ نالان
و تلاطم آواز دلخراش بوف بیدار
و سرود ماتم زده مرغ شب آویز
از سرزمین آفت زده بیداری
بر فراز مرداب ژرف حقیقت…
به ماوراهای دور
در پس دروازه زندگی نفوذ کند
چه خوب!!!!
ماه از تعقیب خیالم باز مانده
دیگر اکنون تنهای تنها در گور ظلمت مدفونم……….

افسوس…
که سفر طولانی من در امتداد سایه ها
را هی به روشنی نگشود
افسوس…
که کوچه کوتاه عشق تاریکم
بی پایان در دامنه زمان نقش بسته
افسوس…
که عمر گران و پر دردم در بادیه اسارت
مثل بوسه پروانه ای سرد و زود گذر است
افسوس و صد افسوس…
که خزان زندگی گنگم
زود تر از بهارش فرارسید……..