دل نوشته های ناناز

دستمال کاغذی به اشک گفت قطره قطره ات طلاست
یک کم از طلای خود حراج می کنی؟
عاشقم با من ازدواج می کنی؟
تو چقدر ساده ای خوش خیالی کاغذی!
تو ازدواج ما تو مچاله می شی چرک می شی وتکه ای زباله می شی
پس برو بی خیال باش
عاشقی کجاست!
تو فقط دستمال باش…
دستمال کاغذی دلش شکست گوشه ای کنار جعبه اش نشست
گریه کرد وگریه کرد
در تن سفید ونازکش دوید خون درد
آخرش دستمال کاغذی مچاله شد
مثل تکه ای زباله شد
او ولی شبیه دیگران نشد
چرک وزشت مثل این وآن نشد
رفت اگرچه توی سطل آشغال
پاک بود وعاشق وزلال
او با تمام دستمال کاغذی ها فرق داشت
چون که در میان قلب خود دانه های اشک داشت

عزيزي که فرصت بيان احساسات رو به من ندادي، خداحافظ.
من ديگه غرق تنهايي شدم که تو مي خواستي در آن غرق بشم.
مي خوام ساده و پاک براي تو و قلب خودم و همه اعتراف کنم،
و مطمئنم اين چيزي از ارزشهاي من کم نمي کنه و لطمئه اي هم به غرورم نميزنه.
براي يکبار و حتي آخرين بار هم که شده مجبوري احساس منو بخوني، مي دوني چرا؟
چون ديگه گوش نمي دي و فقط چيزي رو مي خواهي که خودت مي خواهي ببيني يا بشنوي.

مي دوني وقتي كسي داره غرق مي شه، ديگه نميگه سلام.
فقط کمک مي خواد، ولي كار من ديگه از کمک خواستن گذشته.
مي خوام براي آخرين بار بگم: که من براي نابود نشدن عشق و احساسم همه ي تلاشمو کردم.
درست تو لحظه ي اوج، درست تو اون بالا بالاها، که فكر ميکردم دستت توي دست منه..
ولي افسوس که تو خيلي وقت بود دستت رو از دست من جدا کرده بودي،
و من چه دير فهميدم، که تنها درون گود وايستادم و دارم براي چيزي مي جنگم،
كه اون خيلي وقته مال من نيست.

من توي وجود تو، يه ذره از وجود خدا، يا حتي يه تکه از وجود خودمو پيدا کرده بودم.
تو اون شاهزاده اي نبودي که من توي قصه هام ازش يه بت ساخته بودم.
تو حتي اون چيزي که خودت رو نشون ميدادي، هم نبودي..
براي من ديگه اسم تو يا هويت تو مهم نيست.
براي من اون عشق و احساسي که توي وجود تو پيدا کردم، عزيز و دوست داشتنيه.
واسه همين هم تا ابد دوستت خواهم داشت.
فقط بدون، هميشه خواستم پُر بشي از من.

تو عميق تر از اوني بودي که احساس من بتونه تو رو پر کنه.
و هر چي تلاش کردم، ديدم تمام وجودت خاليه، آره! از من خاليه.
آخه من چقدر هستم که بتونم عظمت وجود تو رو پر کنم.
به جاي اينکه من پُرت کنم، غرق اعماق وجود تو شدم و نابود شدم.
آره! توي وجود تو گم شدم..
و كسي به من فرصت کمک خواستن هم نداد.
هميشه از خدا مي خواستم که يه عشق واقعي رو بهم بده،
اون عشق رو بهم داد، گرچه خيلي زود هم ازم گرفت.
ولي هر چه بيشتر ميگذره به حقيقي بودن اون عشق مطمئن تر ميشم

ای خدا یه چیزهای هست که می خوام بین من وتوتا ابد بمونه فقط تو میدونی درد دل من بی گناه معصوم چیه!
فقط تو……
کمکم کن خدایا ازت می خوام یه صبری بهم بدی صبرایوب.

چشم‌هاي من!
اين جزيره‌ها که در تصرف غم است ،
اين جزيره‌ها که از چهارسو محاصره است ،
در هواي گريه‌هاي نم‌نم است!
گرچه گريه‌هاي گاه گاه من ..
آب مي‌دهد درخت درد را !
برق آه بي‌گناه من ..
ذوب مي‌کند
سد صخره‌هاي سخت درد را !
فکر مي‌کنم
عاقبت هجوم ناگهان عشق
” فتح ” مي‌کند
پايتخت درد را.!..

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت

مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

هنوز هم عاشق نگاه مهربان تو هستم

نمی دانم چرا نمی توانم فراموشت کنم

کاش مثل تو بودم و به سادگی فراموشی را در ذهن خود

جای میدادم

ولی نمی توانم

هر روزی که از آخرین وداع ما می گذرد

عشق من به تو ای همه هستی زندگییم بیشتر، بیشتر می شود

چطور می توانم تو را فراموش کنم

توی که تمام زندگی منی ای فرشته من

من یک آرزو دارم

اینکه برگردی و ببینی که بی تو ماندن

چقدر برایم مشکل است

پس برگرد و مرا به زندگی امیدوار کن

همیشه این چند وقته
خدا کند
که وقت شاشیدن
به یاد من باشی
همیشه در این
زمان که می گفتم
همیشه همینطوری
بدون گفتن از که خواستنها که
بدون بستنی
بدون های مربایی
همیشه می خواهم
که یاد من باشی

میشه هیچی رو ندید فقط نگاه کرد

روزای مقدس و خوبو فدا کرد

اما عشق فریاد یک درد عمیقه

فریاد عشقو نمیشه بی صدا کرد

غربت صدای گریه هام درد بی تو بودنه

بی صدا شکستنم صدای شعرای منه

مثل خوشبختی، تو دوری از من اما همیشه

طعم گریه های تو،تلخی حرفای منه

من مصیبت رو با رفتنت شناختم

به جای ترانه هام مرثیه ساختم

در دامان بی نور شب
یب خیالم از کمان کالبد جهلم
سبکسار به پرواز در می آید…
از میان ناله های شبانه زاغ نالان
و تلاطم آواز دلخراش بوف بیدار
و سرود ماتم زده مرغ شب آویز
از سرزمین آفت زده بیداری
بر فراز مرداب ژرف حقیقت…
به ماوراهای دور
در پس دروازه زندگی نفوذ کند
چه خوب!!!!
ماه از تعقیب خیالم باز مانده
دیگر اکنون تنهای تنها در گور ظلمت مدفونم……….

افسوس…
که سفر طولانی من در امتداد سایه ها
را هی به روشنی نگشود
افسوس…
که کوچه کوتاه عشق تاریکم
بی پایان در دامنه زمان نقش بسته
افسوس…
که عمر گران و پر دردم در بادیه اسارت
مثل بوسه پروانه ای سرد و زود گذر است
افسوس و صد افسوس…
که خزان زندگی گنگم
زود تر از بهارش فرارسید……..