دل نوشته های ناناز

من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتنم دل شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنها تر از من می روی
آرزو دارم تو هم عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی این برخورد های سرد را

همه چیز را به خاطر تو دوست دارم
من غم را در سکوت
سکوت را درشب
شب را دربستر
بستررا برای اندیشیدن به تو دوست می دارم
من عشق را درامید
امید را در تو
تو را در دل
دل راموقع تپیدن به خاطرتو دوست دارم
ای دوست من خزان را به خاطر رنگش
بهار را به خاطر شکوفه هایش
وخدایی که دل را برای تپش
تپش را در پاسخ
پاسخ را در چشمان قشنگ تو
برای عصیان زندگی آفرید
دوست دارم

بیا دست قشنگ مهربانت را عصایی کن که برخیزم
وشور انگیزو شاد آلود به دامان شقایق ها بیاویزم
بدزدم تیشه فرهاد عاشق را وبی پروا
چنان رعدی زنم بنای سنگی غم را فرو ریزم
بسازم کلبه ی عشقی میان بام فرداها
و حافظ وار بر بام فلک طرحی دگر از عشق اندازم
ونقش دیگری ریزم
بیا واکن لبانم را به تکرار سرود عشق
که من آن مرغ غمگین شباویزم

گفتمش بی تو چه میباید کرد؟
عکس رخساره ی ماهش را داد..
گفتمش همدم شبهایم کو؟
تاری از زلف سیاهش را داد..
وقت رفتن همه رو می بوسید
به من از دور نگاهش را داد
یادگاری به همه داد و به من…
انتظار سر راهش را داد

هیچ می دانی تک تک آن ستاره هایی که هرشب نگاه خسته اما مشتاقت
را به آنها می دوزی و آرزو میکنی که کاش می توانستی با دستهایت
سهم خودت را از آسمان برداری.اگر تو بخواهی می توانند پلکانی شوند
و تورا اوج دهند تا ملاقات خدا؟

کسی با سکوتش مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد
کسی با نگاهش مرا تا درندشت دریای خون برد
مرا باز گردان!
مرا ای به پایان رسیده آغاز گردان

چه زیباست
بخاطر تو زیستن
برای تو ماندن
به پای تو سوختن
چه تلخ وغم انگیز است
دور از تو بودن
برای تو گریستن
به عشق ودنیای تو نرسیدن
ای کاش می دانستی بدون تو
به دور از دستهای مهربانت
زندگی چه ناشکیباست