دل نوشته های ناناز

مي دونم يه روز مياي كه خيلي ديره دير شده

اين دل خسته من ، از غم دوريت پير شده

مي دونم بازم مياي به قلب من سرمي زني

بازقناري مي شي و تو آسمون پر مي زني

اما يادت بمــــونه كه دل بي تو چيها كشيد

اين دل شكسته ام ، بي تو به مقصد نرسيد

قسم خوردم كه پا به پاي تو مسير جاده عشق را بپويم

اما جاده عشق همراهي نمي كند

قسم خوردم كه همراه تو آرامش درياي عشق را حس كنم

اما درياي عشق سرابي بيش نبود

قسم خوردم تا لحظه مرگ ، عشقي جز تو در قلبم نباشد

اما حس مي كنم تو عشقم را فراموش كرده اي

قسم خوردم تنها اميد قلب بيقرارم ، نگاه چشمهاي مهربانت باشد

اما تو نگاه زيبايت را از من ديوانه پنهان مي كني

قسم خوردم تا آخرين نفس دوستت بدارم و عاشقت باشم

اما مي دانم كه تو ديگر دوستم نداري

قسم خوردم جز عشق تو ، هيچ عشقي را به سراچه قلبم راه ندهم

اما فهميدم كه تو معناي عشق مرا از ياد برده اي

قسم خوردم از غم عشق تو ديوانه شوم و بميرم

اما فهميدم كه حتي براي مردن هم خيلي دير شده خيلي !

شايد هيچ وقت احساس مرا درك نكني و عشق مرا ناديده بگيري

اما سوگند يك عاشق ، هرگز شكستني نيست

پس باز هم قسم مي خورم كه هرگز و هرگز سوگندهايم را نشكنم

و تا پاي جان عاشق بمانم و عاشق بميرم

عشق از ازلست تا ابد خواهد بود
حوينده عشق بي عدد خواهد بود
فردا كه قيامت آشكار گردد
هردل كه نه عاشق است رد خواهد بود

مي دوني كه بي تو مي ميرم نباشي

اگه با كس ديگه اي آشنا شي

من جز تو كه ديگه كسي رو ندارم

مي ميرم اگه يه روز از من جدا شي

تو دستاي عاشق تو جون مي گيره آرزوهاي من

واسه چشماي ناز تو مي ميره چه آسون چشماي من

بي تو مي ميرم مي دوني يا نه ؟

مال من باشي مي توني يا نه ؟

مي دوني كه بي تو مي ميرم

مي دوني كه برا تو من بيقرارم

فكري به جز چشماي خيست ندارم

تو مثل خورشيد مي موني واسه ي من

نباشي سياه ميشه روزگارم

عاشق نبودي كه ببيني چي كشيدم از اين تنهايي

نمي دوني آخه كه چه سخته برام بي فردايي

واسه قلب من ، مي موني يا نه ؟

بي تو مي ميرم ، مي دوني يا نه ؟

مي دوني كه بي تو مي ميرم نباشي

اگه با كس ديگه اي آشنا شي

من جز تو كه ديگه كسي رو ندارم

مي ميرم اگه يه روز از من جدا شي

مي دوني كه برا تو من بيقرارم

فكري به جز چشماي خيست ندارم

تو مثل خورشيد مي موني واسه ي من

نباشي سياه ميشه روزگارم

اي كاش مي شد تمام لحظه هاي عاشقي را در جمله اي زيبا و كوتاه خلاصه و بيان كرد
اي كاش مي شد همچون شمعي فروزان آتش گرفت تا شعله هاي ديوانگي تمام وجود را بسوزاند
اي كاش فرشته تو هرگز زير بار غم عشقت ديوانه نمي شد
مي خواهمت هر چند اگر زيباترين يادگار از تو ، غم باشد
مي خواهمت حتي اگر قشنگترين يادگار قلبت براي من اشك و غم و اندوه و ديوانگي باشد
به عشق و ياد تو مي نويسم تا شايد براي لحظه اي هم كه شده قلب بي تاب و ديوانه و بيقرارم آرام شود

اي كاش مي توانستم بگويم…
كه با من چه مي كني…
تو جاني در جان مي آفريني
تو تنها سببي هستي
كه به خاطر آن
روزهاي بيشتر
شبهاي بيشتر
و سهم بيشتري از زندگي مي خواهم
تو به من اطميناني مي دهي
كه فردايي وجود دارد…

بازهم ابرهاي دلتنگي آسمان دلم را احاطه كرده اند .بازهم اين چشمان خسته از انتظار
هواي بهاري شده دارند وبازهم دلم گرفته است.
آري دلم ازدوري يار و دلتنگي نبودنش سخت گرفته است وقلبم شكسته.بغضهايم را از
پي هم فرو ميبرم تا مبادا دلتنگيم بر من خنده زند كه مرا مغلوب خويش ساخته .اما تاكي وچگونه؟
دگر توان ندارم وبغض راز دل پردرد را فاش مي كند.
كاش بودي مهربانم تا سر آغوشت آنقدرمي گريستم تا اضطراب ودلتنگي اين دل فروكش كند.
كاش نوازش هاي دستهاي مهربانت را بر سرم احساس مي كردم و كاش گرمي دستانت روح
سردم را گرمي نشاط مي بخشيد.كاش مي آمدي و نقطه پاياني بر اين دلتنگيهايم ميگذاشتي.
كاش مرا ياد مي كردي …اما ديگر گويي از خاطرت فراموش شده ام.

مي روي تا با نبودن عشق را پرپر كني
مي روي با اشك حسرت، ديده ام را تركني
آنهمه گفتي نگاهت با نگاهم زنده است
من نباشم، مي تواني روزها را سر كني؟
در نبودت گريه كردم ،آيينه احساس كرد
آينه شو، گريه ام را حس كني باور كني
سبز در عشقت شدم كم كم تو دانستي ولي
عاقبت مي خواستي در قلب من خنجر كني
بعد تودرسينه نامت مي شود يك خاطره
كاش مي شد قصه عشق مرا باور كني

كاش اون غم پنهون دلت را مي دونستم ،
كاش منو واسه اون دل مهربونت محرم مي دونستي
شايد اين جوري بتونم يه مرهمي براي اون غم سنگيني كه دل پر لطفتو آزار ميده باشم،
يا حداقل اگر توان اين رو نداشته باشم، مي تونم منم شريك غمت بشم ،كه ديگه فكر نكني تنهايي.
خودت خوب مي دوني اميد اين دل رسوا ،به اميد تو بسته شده،مي دوني اين دل سخته ،همه نيرو وتوانش رو
از وجود واحساس پاك توميگيره،
مي دوني كه اگر دارم زندگي مي كنم، به اين اميده كه يه روز بهت برسم و وجود آرامش بخشت رو در كنار خودم
واسه هميشه احساس كنم.
ودر يك جمله ،خودت خوب مي دوني براي من تويعني تمام زندگي.
پس بدون : وقتي مي بينم دلت گرفته،
وقتي مي بينم هواي باريدن داري،
وقتي مي بينم همه حرفات بوي ياس و نا اميدي داره،
وقتي كه غم رو از حرفات مي خونم،
ديگه رقمي تو اين تن خسته واسم نمي مونه و با دين وحس كردن غمت ذره ذره تخريب مي شوم و رو به نابودي ميرم.
تو كه مي گي دوست داري، تو كه مي گي احساسي رو كه نسبت به من داري اونقدر بزرگ ومقدسه كه اگر بخواي در قالب كلمات بيانش كني ، اونو تحقير كردي پس همه جوره باورم كن ، واسم حرف بزن، درد دلت رو واسم بگو. نذار تويه دنيا علامت سوال ، تو يه دنيا شك وترديد و تفكرات جور واجور ،عذاب بكشم.
بگو چيه اون غصه اي كه تودل كوچكت لونه كرده وداره آزارمون ميده. بگو اون چيه كه همه اميدت رو داره ياس مي كنه و هميشه از گفتنش واهمه داري، نترس عزيزم ،نترس فرشته مهربونم، نترس واسم حرف بزن.