دل نوشته های ناناز

من مانده ام تنهاي تنها
گلپونه هاي نامهرباني آتشم زد،آتشم زد
گلپونه هاي بي همزباني آتشم زد.
ميخواهمت چون تا سحرگاهان بخوانم…
افسرده ام،ديوانه ام،آزارده جانم…
گلپونه هاي وحشي دشت اميدم وقت سحر شد
خاموشي شب رفت و فردايي دگر شد.
من مانده ام تنهاي تنها…
من مانده ام تنها ميان سيل غمها،
عزيزم، سيل غمها

من از نگاه خسته ي پيران دردمند
من از فروغ ديده ي طفلان بي گناه
من از نياز ريزش ديوار هاي شهر
من از خواب پرسش خاموش هر نگاه
من از سحر كه تيغ كشد بر درنگ شب
من از شفق كه رسم كند صحنه ي نبرد
من از غريو شيهه ي اسبان بي سوار
من از غبار خفته در اغوش راهها
من از پرنده
ا بر
شكوفه
درخت
سيل
از هر چه زندگي است
حتي من از تلاش همين ياس پيرمان
كه امسال هم بهار به فرقش شكوفه ريخت
احساس شرم مي كنم و
رنج مي برم

من گشته ودل گشته ي ديدار روي ماه يار

يا رب بگو يارم چرا در شوق يك ديدار نيست؟

امشب ز غم خون مي خورم,رگ مي زنم,جان مي دهم

دانم كه بخشايي مرا در خوبيت انكار نيست!!

درمنی و اينهمه زمن جدا

با منی و ديدهات بسوی غير

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفتگوی غير

غرق غم دلم به سينه می تپد

با تو بيقرار و بی تو بيقرار

وای از آن دمی که بيخبر زمن

برکشی تورخت خويش از اين ديار

سايه توام بهر کجا روی

سر نهاده ام به زير پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا برگزينمش بجای تو

شادی و غم منی به حيرتم

خواهم از تو…در تو آورم پناه

موج وحشيم که بی خبر ز خويش

گشته ام اسير جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم…دريغ ودرد

رشته وفا مگر گسسنتی است؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر گسستنی است؟

يادمان باشد از امروز جفايي نکنيم

گر که در خويش شکستيم صدايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم زغفلت من و مایي نکنيم

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش ســـاز و نوايي نکنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشــق زهر بــي سرو پايي نکنيم

طلب عشق ز هر بِِي سروپاِِيِِي نکنِِيم!!!

آهای باد صــــــــبا بودی کنارش نپرسيدی چطور بود روزگـــارش؟؟

نپرسيدی چرا مــا رو رها کرد؟؟ چرا رفت و دل و بد مبـــتلا کرد؟؟؟

نگفتی که هنوز ديوانـــــــــشم من هنوزم ميکش ميخــــــــونشم من!!!!

نگفتی که هنوز اين دل اســيره؟؟ می خواد از عشق اون اينــجا بميره

نياوردی واسم عــــــــطر نگاشو صدای خنده های بی صــــــــــداشو

واسم پيــــغام نياوردی از اون ور نگفتش با دل ما تا به کــــــی قهر؟؟

آهای باد صــــــــــبا طاقت ندارم نگو ديدی رقيــــــــــبم بود با يارم

نــــگو اون دو يه جای دنج و تنها می خنديدن به حــــال و روزگارم

سراغ از من نمي گيري گل نازم

نمي شناسي صداي کهنه ي سازم

نمي دوني مگه اينجا دلم تنگه؟

نمي دوني مگه با غصه دمسازم؟

هواي گريه داره اين دل سردم

چشام گريون صدام لرزون تويي دردم

شبا تو کوچه ي پر ماتم پاييز

به دنبال چراغ خونه مي گردم

برات گفتم حديث برگ خشک و باد

لالايي قصه ي پروانه و شمشاد

سراغ از من نمي گيري نگير اما

فراموشم نکن پروانه ي زيبا

سرود بي وفايي رو چرا خوندي؟

مگه لالايي هامو برده اي از ياد؟

نذار يادت بره پروانه ي زيباي من روزي

شده قلبي اسير خونه ي غم ها

قبولش کن که ديگه تنها شدي

کسي نيست ديگه واسش اشک بريزي

بهونه نداري بيدار بموني

بگي عاشقي بي اون خواب نداري

توي اين جهان بايد تنها باشي

هميشه کنجه اتاقت بميري

ديگه رفته اون روزاي عاشقي

که واسش شعر بگيو اشک بريزي

به خدا من ميدونم دوسش داري

ولي قسمت نبوده با هم باشين

فراموش کن عشقتو تا بتوني

دوباره شعر بگيو زنده باشي

خيلي سخته که ازش دل بکني

فراموش کني واسش شعر نخوني

ولي چاره اي نمونده ميدوني

بهترين کاره که تنهاش بذاري

تا ببينه بي وفايي يعني چي

دوريو صبرو جدايي يعني چي

اگه تنها شدي اون بالا يکي

هميشه يادته تا تنها نشي…

اینو یادتون بمونه که ==>……….تنهایی مرامه عشقه……….<==

چشمانش نمی دانم چه زیبا است نمی دانم نمی خواهم بگویم زان چشمهای الماسی

لبانش داغ گرمی یک بوسه ی تازه بر رویش جا مانداست انگاری

ابروانش چه زیبا کمانی اندرین چهره به همراه دارد این جانان

و دستانش چه بسیار مردمانی که حسرت خورده ی اویند

و نامش را به طاق نهمین بردنند و اوردنند

و اما قلب او رانمی دانم نمی دانم چه بگذشتست بر این قلب پر از عشقش

نمی دانم چرا جایی برایم باز نمی ماند در این فراخ جایی

نمی دانم نمی دانم دلم تنگ است …

حالا که آب از سر ثانیه ها می گذرد، چه فرقی می کند
بر نیمکت سیمانی پارک خواب حوصله ها و تبسم ببینم
یا
رهسپار شوم به دهکده متروک در آنسوی جاده ها نقره ای فام،
بقچه خیس حمام پر از خاطره های تکراریست و
تنهایی ، تنهاترین خاطره تکراریست.