دل نوشته های ناناز

اين كودك دلم امشب بهانه مي گيرد
با تير چشمهاي ترش يك نشانه مي گيرد
گويا تويي نشانه ي چشمان خيره اش!!
باز اين فلك زده تصميم خودسرانه مي گيرد
من اخم مي كنم و مي زنم دم از احساس
از حرف هاي من غلط عاقلانه مي گيرد!
تا مي زنم دو سه تاپشت دست اوانگار
آتش زدست او به روانم زبانه مي گيرد
كز مي كند به خلوت ديرين يك كتاب
از او سراغ غزل هاي عاشقانه مي گيرد
من مادرانه دلهره دارم براي او
اما چه بي شكيب، تو را او بهانه مي گيرد
مي بينمش كه آب مي شود آرام و بي صدا
گاهي چقدردلم از اين زمانه مي گيرد

نميشه باورم تويي
نه اينكه چشماي تو نيست
تو طاقتت نبود منو
ببيني با چشماي خيس
قد تموم درد من
تو داشتي كهنه مرهمي
ديروز بودي مرگ غم
امروز تولد غمي
از لب قصه ساز تو
مونده صداي دشمني
سخته كه باورم بشه
تو همون عاشق مني

دارم از ياده تو ميرم عشقه من کاري بکن
شايد از غصه بميرم عشقه من کاري بکن
امون از اين عشقي که عاشقم نيست
امون از اين گل که شقايقم نيست
امون از اين ياره نفس بريده
امون از اين بغضي که حق حقم نيست
تازه مي خواستم تو دله تو جابشم
تازه مي خواستم به تو مبتلا بشم
خراب شدي رو سره آرزوهام
تابانه اين چشمو من از تو ميخوام
نفرين به من که پرپرت نکردم
مثله خودم در به درت نکردم
دستتو خوندمو چشامو بستم
از حالو روزم خبرت نکردم
نفرين به تو که باورم نکردي
عاشق شدم عاشقترم نکردي
سوختمو دل به هيچ کسي ندادم
تو سايتو تاج سرم نکردي

اي نگاهت مايه ي آرامشم
بودنت سرمايه ي پيدايشم
در حريم گونه هايت مي خزد
نرمي لبهاي من با مالشم
مثل خورشيدي و جانم يخ زده
جان من در انتظار تابشم
كي به پايان مي رسد هجران تو
تا بگيرم در بغل آسايشم
خوب من يك لحظه با من رام شو
دوست دارم ،همين است خواهشم

امروز تولدم بود حالا دیگه ۲۳ ساله شدم تولدم مبارک…

و من به حرمت نگاه تو
سكوت مي كنم
ودرسكوت لحظه هاي خود
زنده مي شوم
به ياد نور عشق و زندگي
سجده مي كنم
به پيشگاه حرفهاي تو
و
تو سكوت مي كني
و من
به حرمت سكوت تو
حرف مي زنم
براي تو
و لحظه هاي مرده اي
كه به حرمت نگاه تو
سكوت كرده ام

ماه به مظلوميتم نور مي پاشد
و من افتادگي اش را
دركاسه يي آب
نقاشي مي كنم
بلوغ، بركاسه ي ترك خورده ي مغزم
فرياد مي زند
و شعورم عريان مي شود
به خزان پيچك ها ايمان ندارم
اما افسانه غريب عشق مرا به اهتزاز وا مي دارد
من كه بي گناهي ام
آفتاب را مي گرياند

خدا حافظ همين حالا،همين حالا كه من تنهام
خداحافظ به شرطي كه بفهمي،تر شده چشمام
خداحافظ كمي غمگين به ياد اون همه ترديد
به ياد آسموني كه منو از چشم تو مي ديد
اگه گفتم خدا حافظ نه اينكه رفتن ساده است
نه اينكه ميشه باور كرد دوباره آخر جاده است
خدا حافظ براي اينكه نبندي دل به روياها
بدوني بي تو و با توهمينه رسم اين دنيا
خدا حافظ… خدا حافظ .. همين حالا

هرگونه بازنشر از این وب سایت تنها با ذکر منبع و لینک به مطلب مجاز می باشد .

كنارخط خيابان صدا زدم: دربست
كسي نبود بپرسد براي اوجا هست؟
تمام پيچك شعرم به دور او پيچيد
چقدر گريه كه بر خاك صورتم ننشست!
تمام قصه ما مثل يك معما بود
شبيه دوز و كلك يا فريب يك تردست
خطوط پشت هم انحناي احساسم
صعود كرده برايت زارتفاعي پست
ميا مكث و طمانينه در نگاهي گرم
مسير هرچه تلاقي ،حدود هر بن بست
هنوز منتظر يك صداي كوتاهم
صدا بزن غزل من ، صدا بزن، جا هست!