دل نوشته های ناناز

تنها اميد زندگي ام ياد کن مرا
غمگين و دلشکسته شدم شاد کن مرا
در اين خزان زرد غزلهاي ناب
ويران شده بهار من آباد کن مرا
در گير و دار عشق تو چون کوه مانده اي
کاهم اگر به چشم تو بر باد کن مرا
عاصي شدم از اين سکوت غم انگيز بي صدا
بر بام شهر عاطفه فرياد کن مرا
اين آخرين کلام دلم با نگاه توست
گاهي به احترام دلت ياد کن مرا

چه تاجي زدي بر سرم زندگي
به غيراز مصيبت به جزبندگي
به روزم اگردل به شادي گذشت
به شادي كه با نامردي گذشت
نديدم بهاري محبت ز ياري
دلم غرق خون شد عجب روزگاري

مرا در غربت فردا رها كرد
دلم در حسرت ديدار او ماند
مرا چشم انتظار كوچه ها كرد
به من مي گفت تنهايي غريب است
ببين با غربتش با من چه ها كرد
تمام هستي ام بود و ندانست
كه در قلبم چه آشوبي به پا كرد
اگر چه تا ته دنيا صدا كرد

با سكوت مي روم
بي صدا تراز هميشه
ودر بيكران آبي واژه ها غرق مي شوم
شايد بهاري بيايد
واستخوانهاي سوخته ام
جوانه بزند

پرشده از ستاره سقف كبود وآبي
گويي ستاره بودي در اون همه سياهي
در سردي نگاهت اميد مي درخشيد
درجمع عاشقانه، نور نگاه مي چيد
شادي و عشق هردو، از من به تو قرين شد
برصيد دل، نگاهم همواره كمين شد
آن برق چشمهايت من را به خود فرا خواند
يا شايدآن صدايت من را،زخود هراساند
حسي غريب وسرد است در عمق حرفهايت
شايددروغ باشد پايان قصه هايت
بر شيشه دل من الماس توست هرشب
احساس عاشقانه ام احساس توست هرشب

امشب
جاده ها تو را به دست سفر سپرده اند
وچشمان غزلخوان تو
تا امتداد سپيده
ادامه خواهند داشت
مي خواهم پل بي انتهاي شب
دستان زمستاني ام رابه دستت
بسپارد
كسي باور نخواهد كرد،گناه
چشمانت را
وچشمانم را
پشت مه عاطفه وترديد،
كسي باور نخواهد كرد
سبزترين گناه مان را
بي قرارم من!
امشب آسمان را به دلم گره خواهم زد
وقافيه هاي شعرم را
در هم خواهم ريخت
به خاطر تو
بي قرار بي قراري هايم.

سكوت را به قيمت تنهايي ام يافتم
وبا آن زندگيم را نفس بخشيدم
ودر مقابل خستگي ها و سرزنش هايت تنها
سكوت كردم و بس!
وتو بي خيال ازكنار من گذشتي ورفتي
ومن اينك با برگهاي نارنجي وخشك درختان پاييزي
انس مي گيرم
وبا صداي خش خش اين برگها طعم عشق را مي چشم
و با نم نم بارون چشمانم،غبار دلم را شستشو مي دهم
و تو را به باد مي سپارم
واز ياد مي برم
وتنها دراين سكوت باقي مي مانم
و زندگي مي كنم…

دلم مي سوزد براي تمام روياهايي كه نيمه تمام ماندند
وشاهزاده اي
سوار بر اسب سياه آمدو
با شمشير نگاه خود
تمام روياهايم را گردن زد.
شاهزاده مرا با خود برد
تا دوردست واهمه ها
تا امتداد پر تب وتاب حادثه ها.
و من تب كردم
اما ديگر نه روياي ناتمام
ونه دستي براي زودن خسيسي واهمه ها…
آه دلم گرفته است!

آرامش بازیافته!
بردامن لحظه هایم
بنشین
چندان که
تن خسته زمان
پیراستگی ات را
جاودانه کند..

سكوت را دوست دارم
به خاطرتنهايي اش
براي معنايش
كه دنبال تنهايي است
پس خاموش كن صدايي
كه سكوت را مي شكند
حتي با يك نگاه