دل نوشته های ناناز

استکان طعم دیگری دارد ، طعم لبهات ، طعم نسکافه

طعم آن روزهای بی برگشت ، روی میزی که گوشه کافه

«من» نشسته برای غم هایش ، با خودش حرف میزند / هر شب

هی غزل فال تازه میگیرد ، می نویسد …( سه نقطه ) ، قافیه : تب

با خودش فکر می کند شاید ، هذیان با ردیف خوبی که . . .

هذیان شعر واژگون شده است ، ته فنجان خالی قهوه

هذیان طعم جالبی دارد ، مثل بیتی که (( طعم نسکافه

دارد و روزهای بی برگشت)) ، مثل بیتی که ((طعم نسکافه

دارد و روزهای بی )) … هذیان ، چیز خوبی برای شاعر نیست

توی هذیان نمی شود فهمید ، اصل حرفی که می نویسد چیست

مثل اینکه مخاطبی که تویی ، بشود فالگیر جایی که

فال مثل خرافه محض است ، دستشان هم که زیر تاریک ِ

ذهنشان گم شده ست پس آنجا ، کار تو مثل کار هذیان است

حرف مفت است این که می گویند ، شعر گفتن چقدر آسان است