دل نوشته های ناناز

واسه تو میگم که مثه رنگین کمون همیشه بعد از باریدن میایی:

خستم.انگار صد ساله پیاده راه اومدم. اونقدر خستم که اسمم داره یادم میره. یادم نیست اولین بار کدوم گل رو بو کردم؟ من شکل سنجاقکی رو که تو بچگی بوس کردم یادم نیست. از همه جا دلگیرم.از همه.از زمین.از آسمون. از درختهایی که بدون من سبز شدن. از انتظاری که نمیدونم سرانجامی داره یا نه؟ خیلی خستم اما نه اونقدر که دوستت نداشته باشم و از کنار نفسای گرمت بی اعتنا رد شم. بگو چقدر منتظر بمونم تا زمان از من بگذره؟ بگو چیکار کنم تا به آرامش برسم؟ اگه شوق رسیدن به دستهات نبود هیچ وقت آغوشمو واست باز نمیزاشتم. اگه صدات نبود از تنهایی بیرون نمیومدم. اگه شوق دیدن چشمهات نبود هیچ وقت پلکامو بیدار نمیکردم. اگه تو نبودی معنی زنده بودنو نمیفهمیدم. خستم. دلم یه عالمه گریه میخواد. تو دلم غوغاست.

پ ن: هنوزم دلم واسه صدای نفست پرمیکشه…