دل نوشته های ناناز

دیروز به یاد تو و آن عشق دل انگیز
بر پیکر خود پیرهن سبزنمودم
در آینه بر صورت خود خیره شدم باز
بند از سر گیسویم آهسته گشودم
عطر آوردم ،بر سرو سینه فشاندم
چشمانم را نازکنان سرمه کشاندم
افشان کردم زلفم را بر سر شانه
در کنج لبم خالی آهسته نشاندم
گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست
تا مات شود زین همه افسونگری وناز
چون پیرهن سبز ببیند به تن من
با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز
اونیست که در مردمک چشم سیاهم
تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند
این گیسوی افشان به چه کار آیدم امشب
کو پنجه ی اوتا که در خانه گزیند
اونیست که بوید چو در آغوش من افتد
دیوانه صفت ،عطر دلاویز تنم را
ای آینه مردم من از این حسرت و افسوس
اونیست که بر سینه فشارد بدنم را
*زنده یاد فروغ فرخ زاد*