دل نوشته های ناناز

چو رخت خویش بر بستم از این خاک همه گفتند با ما آشنا بود

ولیکن کس ندانست این شاعر چه گفت با که گفت و از کجا گفت

اون چه قدر ساده ازم برید و رفت وانمود کرد که منو ندید و رفت

همه گفتن اون ازت بی خبـره به خـدا گریه هامو شنید و رفت

کم کم حس کردم براش تکراریم یـه عـروسک جدید خریـد و رفت

اونی که قسم می خورد عاشقمه جام گذاشت تنها و نا امید ورفت

یادشم نموند یه روز یه عاشقی سـر بـه دیـوار غمـا کوبیـد و رفت

مثل لبخندی روی لبام شکفت مثل اشکی از چشام چکید و رفت

قهرمـان سـرنوشت من یه روز اومـد و حماسـه آفـریـد و رفت

مثل گل بودم تا پژمردم اونم مثل یـه قنـاری پر کشید و رفت

مثل یـه غـریبه اومـد حـالمو خیلی سرد وسرسری پرسید و رفت

خبـرش کردن که دارم می میرم اومـد و جـون دادنم رو دیـد و رفت

مثل گنجشکی دلم رو جا گذاشت زیـر این بـارونـای شـدید و رفت

قفس چشماشو وا کرد روی من یهـو گنجشک دلـم پـرید و رفت

اون چقدر سـاده ازم برید و رفت وانمود کرد که منـو ندید و رفت