دل نوشته های ناناز

بيا تا از شوق دیدنت دانه دانه اشک نیازم را

زینت مژ گانم کنم..

و آن را همچون ریسمانی بر گردنت آویزم

ای دست نیافتنی!

شبی به قصر خیال من بیا!

تا لباسی از مهتاب بر تنت کنم

و در دامنی از عطر گلها بنشانمت…

با شعری از نسیم تو را به تماشا بگذارم..

و هر چه جان است به تمنای نگاهت

بر خاک آستانت ریزم..

تا گویم همه نیلوفران قامتت را

همه گلها لبانت را و همه غزل ها چشمانت را تفسیر کنند..

ای معشوق نادیده!

باید شبی در بستر خیال در حریر اندیشه

حجله ات را از پرنیان مهتاب بگسترانم

و به تعداد تمامی ستارگان شمع بر افروزم..

آن شب شهرزاد را گویم تا هزاران قصه در وصف تو گوید..

ماه را گویم به آستانت به سجده افتد..

و بنفشه ها را تا به دامنت آویزند..

شبی به قصر خیال من بیا و بر بام آسمان آشوب بر انگیز!

و شور شعرم را به نگاهی رنگین کن..

واژ ه هایم را مانند حباب های رنگین در شب به رقص در آور..

من همه دلم..همه احساسم این دل و احساس را آتشکده ای کن و بر خود عاشق تر کن..