دل نوشته های ناناز

بياد آور مرا

كه با تو از دريچه نگاه سخن گفتم

مني كه فرياد كردم تو را و نيازم را

تو را خواندم

و لیک با نگاه

بیاد آور التماس چشمانم را

و التهاب دستانم را

بیاد آور مرا

و به من که بی تو همرنگ غروب پائیزم باندیش

و به خاطر خدا باز گرد

هرگز نپرسیدی بازنده که بود و من از روی تواضعی ظاهری و شکستی باطنی نگفتم …

هر دوی ما باختیم هر آنچه را که ساختیم هر دوی ما سوختیم هر آنچه را که اندوختیم .

دلم به فصل جوانی در این زمــــانه شکــــست

چو شبنمــی که زمنقار بی نشـــــانه شکــست

نه شکوه می کنم از کس ، نه شاکی ام از قضا

که جرم عاشقی این بود و عاشقانه شکــــست

ای کاش هیچگاه چشمانم در چشمان پر فروغت خیره نمی گشت و عشق با این آتش سوز ناکش در جانم ریشه نمی کرد ،ای کاش می شد که عشق فراموش شود ولی افسوس که ریشه هایش قطور و نا گسستنی است و همچون میله های زندان قلبم را به اسارت گرفته ای کاش از چشمانم نگاه ملتمسانه ام را می خواندی و می نگریستی که چگونه در انتظارت

اشک می ریزد ولی افسوس!