دل نوشته های ناناز

با چشماني روشن
شمعي در دست
تن‌پوشي از آبي ِ آسمان
گام برمي‌داري در كسوت مسيحا …

ديدگان شرمسار كوچه
طواف مي‌كند رد پای اهورايي‌ات را

درختان سپيدپوش
خيره در باراني ِ چشم‌هايم !

ثانيه‌ها هنوز هم مي‌تپند بي‌ تو …

دارم مي‌رسم
به حوالي ِ خاكستري ِ شبي
كه طلوع ماهتاب‌اش مي‌خواندي
به كوچه‌هاي كوچ روياهامان
و خلوت خواستني ِ نگاهت …

زخم های مرا جز از دلتنگي‌ هایم ، مرهمي نيست
و تو براي رُزهاي سياه ، ستاره مي‌چيني ؟

بگو !
بگو حجم غربت كدام غروب از مژه هايم مي‌چكيد
كه در سكوت اين بستر سرد به خواب رفتي ؟